می خواهم در چشم های تو خانه کنم

                   راستی شنیده ام

                                                   زمین آن جا گران است

ما که فقیریم

                 در چشم های تو

                                        چادر می زنیم

بازی عشق که قایم باشک ندارد

               پس چرا

                        گم شده ای

               اصلا

                       من دیگر بازی نمی کنم

                       می روم بزرگ شوم

به سراغ من اگر میایید

پشت هیچستان نروید

من همین جاهایم

من خود  هیچکسم

خسته ام از سکون و آواز

خسته از سقوط و پرواز

.

.

. 

 به کسی چه چه دینی دارم؟

به کسی چه چرا آزادم؟

به کسی چه چرا عاشق هستم؟

به کسی چه اهل کجا هستم؟

به کسی چه چرا هیچکسم؟

به کسی چه؟؟؟

ریشه-در شورستانی دورتر خاطرات،در خاکی شور

چنین زاده شدم در بیشه جانوران و سنگ

و قلبم در خلاء طپیدن آغاز کرد

گهواره تکرار را ترک گفتم،در سرزمینی بی پرنده و بی بهار

نخستین سفرم باز آمدن بود

بی آنکه با اولین قدمهای نا آموزده نو پائی خویش

به راهی دور رفته باشم

نخستین سفرم با آمدن بود

رو در افق سوزان ایستادم ـ دانستم که بشارتی نیست

چرا که سرابی در میانه بود ـ دانستم که بشارتی نیست

این بی کرانه زندانی چندان عظیم بود

که روح

از شرم ناتوانی در اشک پنهان می شد

دربدر تر از باد زیستم

در سرزمینی که گیاهی در آن نمی روید

ای تیـز خـرامان،لنگی پـای من

از ناهمواری راه شما بود،

سلاخی میگریست ـ به قناری کوچکی دل باخته بود

                  (زنده یاد احمد شاملو)

ما همان چشمه های کم آبیم

زندگی جمع دوستانه ماست

ما اگر ضربدر هزار شویم

ماندگاریم و جای ما دریاست...